Nú er mikið talað um að byggja þurfi nýtt Ísland.  Treysta gömlu gildin og horfa til þjóðlegra verðmæta. Halda á lofti því sérstaka og verðmæta sem við eigum og höfum misst sjónar á.  Þá er nauðsynlegt að leggja af þann barnalega þjóðrembing sem við höfum tamið okkur undanfarin gleðskaparár; Ísland er stórasta land í heimi. Þjóðremban er hættuleg og hefur átt sinn þátt í að leiða okkur á þann stað sem við erum á í dag. Þennan skelfilega stað. Miklu frekar eigum við að reyna að horfa með gagnrýniaugum á stöðu okkar í samfélagi þjóðanna .

   Og hvað erum við? Ja,við erum  dugleg þjóð.  Heldur ekkert vitlausari en aðrir og sæmilega upplýst og menntuð. Og við eigum vissulega framúarskarandi fólk í einstökum greinum sem  jafnast á við það fremsta hjá öðrum þjóðum. En hjá okkur koma slíkir einstaklingar ekki fram nema á margra ára fresti  - og fáir - í fullu samræmi við fámenni þjóðarinnar. Þjóðremban var farin að telja okkur trú um að hér á landi væru hlutfallslega miklu fleiri snillingar en flest fjölmennari samfélög gætu státað af. Við værum einstök afburðaþjóð. Til dæmis um það var fólki var talin trú um að hver einasti jakkafataklæddur unglingspiltur með örlitla viðskiptamenntun væri fjármálaséní á heimsvísu. Við vorum ein gáfaðasta og hamingjusamasta þjóð veraldar. Og þeir sem ekki voru tröllvaxnir til höfuðsins hefðu afburða kosti á öðrum sviðum. Hér væri fallegasta kvenfólk í heimi og sterkustu karlarnir. Það væri íslenska loftið sem væri svo heilnæmt og íslenska fæðið gerði okkur að ofurmönnum. Íslenskur matur væri sá eini sem boðlegur væri og allt útlenskt fæði baneitrað óæti. Við eigum enga samleið með öðrum þjóðum, við erum svo sérstök - sennilega svo miklu fremri á flestum sviðum. Við erum eyland í fleiri en einum skilningi.

   Það er ekki þannig. Hættum þessum fíflaskap. Sumt hefur tekist ágætlega í samfélaginu okkar, en annað miður. Sumt mjög illa. Við Íslendingar erum bara venjulegar manneskjur. Ekkert hlutfallslega stórkostlegri en þær nágrannaþjóðir sem eru skyldastar okkur.  Hvað ætti susum að hafa gert okkur að slíkum ofurmönnum ?

   En við eigum fallegt land sem orkar sterkt á alla sem kynnast því.  Jafnvel þótt flest náttúrufyrirbrigði sem finnast á landinu og þykja fallegust , séu til annarsstaðar á jörðinni þá er óhætt að fullyrða skrumlaust að Ísland er að mörgu leyti einstakt.  Á góðum degi er Ísland paradís á jörðu. Við eigum auðvitað að vera stolt af því og umgangast það af virðingu.

   Nú þegar þjóðin er að taka sig saman og rísa upp á lappirnir eftir alvarlega brotlendingu þá fer ekki hjá því að hún leggist í einhverkonar endurmat á því sem skiptir máli og er henni raunverulega einhvers virði. Reyna hugsanlega að skapa sjálfsmynd sem gæti verið nær raunveruleikanum en sú sem við höfum haldið á lofti. Vekja athygli á þjóðlegum verðmætum. Kannski er ekki um svo auðugan garð að gresja. Hér eru hefðir fáar og ekki stórkostlegar þegar borið er saman við grónar og menningarþjóðir.  Við eigum bókmenntirnar. Þær byggingar sem við getum sýnt erlendum gestum okkar eru engar glæsihallir. Hrörlegu torfbæirnir eru kannski vitnisburður um það sem við getum verið stoltust af; að hafa þraukað í þessu erfiða landi í ellefu hundruð ár og tekist að byggja upp þjóðfélag sem stenst þokkalega samanburð við nágrannaríkin. Við höfum sigrast á erfiðri náttúru og haldið lífi. Það er okkar stóri sigur. Og síðast en ekki síst; við eigum íslenska hestinn.  Hann er einstakur. Gleðilegt ár!!

 Séreinkennlileg afstaða Akureyringa til útihátíða. Þeir sækjast eftir því að lokka fólk til bæjarins með allskonar uppákomum og hátíðahöldum, sem virðast sakleysislegar s.s. barna- og fjölskylduhátíðin „Halló Akureyri“ og núna þessi nýliðna bílahátíð.  Allt virðist rólegt og eðlilegt. En svo gerist eitthvað.  Það virðist eins og það fari alltaf allt úr böndunum og fólk bókstaflega tryllist um leið og það kemur til Akureyrar. Eða svo er að skilja á lögreglu staðarins. Það logar allt í slagmálum, fylleríi og dópneyslu. Í þessum líka fallega bæ. Lögreglan fær ekki við neitt ráðið. Þarf að kalla út allt tiltækt varalið og gekk illa að fá menn til starfa. Margir voru hræddir og sögðust ekki þora. Öðruvísi mér áður brá. Af hverju er svona erfitt að halda friðinn á Akureyri?  Ég held að lögreglulið staðarins sé það aumasta á öllu landinu. Það heyrast aldrei svona kveinstafir frá öðrum bæjarfélögum, sem þurfa að halda utan miklu erfiðari samkomur en þetta. Ef kirkjuþing yrði haldið á Akureyri mundi lögreglan á staðnum ekki ráða við það. Það mundi leysast upp í hópslagsmál á torginu og fjöldahandtökur. Að ég ekki tali um dópneysluna.

  Framsóknarmenn eru félagslyndir og hafa gaman af því að sitja fundi. Þeir hafa ekkert sérstaklega gaman af fundarefninu. Meira gaman af spjallinu í kaffihléinu. Í fari þeirra er pólitískt kæruleysi og léttlyndi sem helgast af því að stefnan eða hugmyndafræðin veldur þeim ekki áhyggjum.  Ekki svo nauið. Það þykir hins vegar mikill kostur og gefur framsóknarmanni aukna þyngd ef hann hefur á hraðbergi eins og eitt öflugt ættjarðarljóð þegar við á.  Þeir eru í hjarta sínu vissir um að Ísland er best.  Hér er fallegast. Hér er fallegasta kvenfólkið og gáfuðustu karlmennirnir.  Óþarfi að sækja eitthvert annað. Allt samstarf og samvinna við aðrar þjóðir er varasamt. Það eru ekki nema allra víðsýnustu framsóknarmenn sem í mesta lagi hrífast af Norðmönnum. Lengra verður ekki gengið.  Við erum hin útvalda þjóð. Þeir eru fullvissir um að íslenskur landbúnaður er svo langbestur að það þarf ekki að ræða það frekar.  Allt það jukk sem útlendingar hafa verið að éta gegnum aldirnar er óhollusta. Stórhættulegt og fullt af skít. Guð forði okkur frá því.  Ég hef verið með norðlensku framsóknarfólki í Spánarferð og sú fjölskylda fór með fullar töskur af íslensku skyri og lambakjöti. Engin áhætta tekin. Og svo eru það dalirnir og fossarnir. Betra á dauðlegi heimurinn eigi.

  Á upphafsárum sínum var Framsóknarflokkurinn einskonar pólitískur armur ungmennafélagshreyfingarinnar. Þá var þörf og not fyrir flokk eins og hann. Sjálfstæðisbaráttan í algleymingi og bændur í sóknarhug. En nú eru breyttir tímar. Ungmennnafélagshreyfingin er nánast ellidauð og Sambandið horfið, bændur orðnir örfáir og Framsóknarflokkurinn því kominn af fótum fram. Verkefnalaus. Útvegar þó dyggum flokksmönnum góða vinnu og stendur vörð um erfðagóssið. Þó er nóg til af framsóknarmönnum. Framsóknarmaður er hér samheiti yfir tegundina en ekki einungis þann þrönga hóp sem  styður flokk með sama nafni. Framsóknarmenn  eru í öllum flokkum og auðþekkjanlegir. Flestir eru þeir auðvitað í Vinstri grænum, en þeir eru líka fjölmennir í Sjálfstæðisflokknum.  Fæstir eru sennilega í Samfylkingunni enda er hún sífellt að klifa á samvinnu við aðrar þjóðir af fullkomnu ábyrgðarleysi. Framsóknarmenn telja okkur auðvitað ekkert erindi eiga með skrælingjaþjóðum Evrópusambandsins. Þeim þjóðum sem um aldaraðir höfðu lifað hámenningarlífi á meðan við gerðum okkur það enn til dundurs að týna lýsnar hvert af öðru í dimmum og saggafullum torfkofum.  Við þurfum ekkert að flytja inn erlenda ómennsku. Framsóknarmenn allra flokka eru þjóðernissinnaðir íhaldsmenn sem eiga auðvelt með að tala sig upp í funheita ættjarðarást  á góðum degi.  Hvað sem Framsóknarflokknum líður þá verða framsóknarmenn til á meðan land byggist. Í mér blundar framsóknarmaður.